الگوهای پرخاشگری در کودکان

آموزش ::

چکیده :
الگوهای پرخاشگری در کودکان

همه جوامع باید راه هایی را بیابند تا مانع از آن شوند که اعضای آن به هم آسیب برسانند. همه مردم رفتار پرخاشگرانه را تا اندازه ای کنترل می کنند ولی از لحاظ ارزشی که برای آن قایلند و میزان محدود کردن آن ، با هم فرق دارند. کودکانی که مستعد پرخاشگری هستند با دیدن خشونت از تلویزیون پرخاشگرتر می شوند. برای مثال، در میان قبایل سرخپوست آمریکایی، کومانچی ها و آپانچی ها کودکانشان را جنگجو بار می آورند و حال آنکه هوپیها وزونی ها به فرزندانشان صلح جویی و رفتار غیر پرخاشگرانه می آموزند. اصولاً در فرهنگ آمریکای برای پرخاشگری و سرسختی ارزش قایلند.





مقدمه :
تعاریف پرخاشگری
روان شناسانی که اعتقادات نظری متفاوتی دارند در مورد چگونگی تعریف پرخاشگری اساساً با هم توافق ندارند. موضوع اصلی این است که آیا باید پرخاشگری را براساس پیامدهای قابل دیدن آن تعریف کنیم یا براساس مقاصد شخصی که آن را نشان می دهد. گروهی پرخاشگری را رفتاری می دانند که به دیگران آسیب می رساند یا بالقوه می تواند آسیب برساند. پرخاشگری ممکن است بدنی باشد ( زدن – لگد زدن – گاززدن) یا لفظی ( فریاد زدن، رنجاندن) یا به صورت تجاوز به حقوق دیگران ( چیزی را به زور گرفتن)، نقطه قوت این تعریف عینی بودن آن است به رفتار قابل مشاهده اطلاق می شود. نقطه ضعف آن این است که شامل بسیاری از رفتارهایی است که ممکن است به طور معمول پرخاشگری تلقی نشود. پرخاشگری وسیله ای رفتاری است در جهت رسیدن به هدفی؛ پرخاشگری خصمانه رفتاری است در جهت آسیب رساندن به دیگران ، بیشتر پرخاشگری های بین کودکان کوچک از نوع «وسیله ای» است. این نوع پرخاشگری به خاطر متعلقات است. کودکان از یکدیگر اسباب بازی می قاپند، یکدیگر را هل می دهند تا به اسباب بازی که می خواهند بازی کنند دست یابند. به ندرت اتفاق می افتد که کودکان بخواهند به کسی آسیب برسانند یا از روی عصبانیت دست به پرخاشگری بزنند. پرخاشگری را باید از جرئت ورزی متمایز دانست. جرئت ورزی، دفاع از حقوق یا متعلقات (مانند ممانعت کودک از این که کسی به اسباب بازی اش دست بزند) یا بیان امیال و آرزوها را بر می گیرد.مردم معمولاً شخص با جرئت را پرخاشگر می دانند، در صورتی که کسی که از حق خود دفاع می کند با جرئت است نه پرخاشگر.



تغییرات رشدی
کودکان در 12 ماهگی وقتی با هم هستند شروع به ابراز رفتار پرخاشگرانه وسیله ای می کنند یعنی رفتار پرخاشگرانه آنان غالباً به خاطر اسباب بازی و متعلقات دیگر است و در ارتباط با همسالان ابراز می شود. کودکان گاهی اوقات به والدین و کودکان بزرگتر حمله ور می شوند، ولی این گونه پرخاشگری در مقایسه با پرخاشگری با همسالان، نسبتاً نادر است. کودکان همچنان که به سال های پیش از مدرسه و مدرسه نزدیک می شوند، کمتر دست به اعمال پرخاشگرانه می زنند و در نوع پرخاشگری آنان هم تغییراتی ایجاد می شود. یعنی وقتی که پرخاشگری ابراز می شود غالباً خصمانه است و کمتر «وسیله ای» است. به این معنا که کودکان برای به دست آوردن هدف های وسیله ای کمتر مستقیماً از حربه های جسمانی استفاده می کنند؛ ولی وقتی که به کسی حمله لفظی یا بدنی می کنند بیشتر امکان دارد که با قصدی خصمانه این کار را کرده باشند. پرخاشگری لفظی، دست کم در سال های قبل از مدرسه افزایش می یابد.
ثبات پرخاشگری
هرچند که سطح پرخاشگری کودکان از موقعیتی به موقعیت دیگر فرق می کند ولی کودکان از لحاظ تداوم رفتار پرخاشگرانه در طول زمان با هم فرق دارند. کودکانی که در سال های اولیه به شدت پرخاشگرند به احتمال زیاد در جوانی و بزرگسالی هم پرخاشگر خواهند بود و کودکانی که پرخاشگر نیستند به احتمال زیاد در بزرگسالی هم پرخاشگرنخواهند بود. بعضی از مطالعات نشان می دهد که ثبات پرخاشگری دخترها در طول زمان کمتر از پسرهاست و چند تحقیق دیگر نشان داده است که دخترها و پسرها از این لحاظ تفاوتی ندارند. البته کودکان به هنگامی که با وقایع تنش زا مثل جدایی پدر و مادر یا به دنیا آمدن کودکی جدید رو به رو می شوند بیشتر پرخاشگر می شوند، ولی پرخاشگری شدید که بیش از چند ماه به طول انجامد غالباً حاکی از تداوم داشتن این الگوی رفتار است. پرخاشگری در حد معمول کمتر جای نگرانی دارد. به خصوص در سال های پیش از مدرسه شاید این اندازه پرخاشگری صرفاً نشان دهنده این باشد که کودک می خواهد انواع مختلف کنش متقابل اجتماعی را داشته باشد.
ادراک مقاصد دیگران و رفتار پرخاشگرانه
کودکان در مورد پرخاشگری دیگران برحسب این که آن را عمدی یا تصادفی بدانند قضاوت های متفاوتی می کنند. تحقیقی که پسرهای بسیار پرخاشگر را با پسرهای غیر پرخاشگر مقایسه می کند نشان می دهد که پسرهای پرخاشگر احتمالاً از مقاصد دیگران، درکی متفاوت از پسرهای غیر پرخاشگر دارند. براساس درجه بندی معلمان و همسالان تعدادی از پسرها در کلاس های دوم، چهارم، ششم به عنوان بسیار پرخاشگر یا غیر پرخاشگر طبقه بندی شدند. سپس این عده در موقعیتی آزمایشی مشاهده شدند که به آنان برای جور کردن قطعات پازل جایزه ای تعلق می گرفت. قرار بر این شد که وقتی که قسمتی از پازل کامل شد پسر بچه دیگری ( که همدست آزمایشگر) بود آن را به هم بزند. در حالت اول، پسر بچه آن را عمداً به هم زد؛ در حالت دوم، طوری به هم زد که تصادفی جلوه کند و در حالت سوم انگیزه های پسر بچه مبهم بود. کودکان مورد آزمایش این امکان را داشتند که با خراب کردن پازل این کودک «تلافی» کنند. کودکان پرخاشگر و غیر پرخاشگر وقتی که احساس کردند که این کودک عمداً خرابکاری کرده تلافی کردند و وقتی که دیدند عملش غیرعمدی بوده تلافی نکردند، ولی واکنش آنان به انگیزه های مبهم این کودک بدین ترتیب بود که پسر بچه های پرخاشگر تلافی کردند و طوری واکنش نشان دادند که گویی این کودک عمداً این کار را کرده است. کودکان غیر پرخاشگر تلافی نکردند و طوری عمل کردند که گویی اعمال او غیرعمدی بوده است.

تفاوت های جنسیتی
پسرها پرخاشگرتر از دخترها هستند. این تفاوت در غالب فرهنگ ها و تقریباً در همه سنین و نیز در غالب حیوانات دیده می شود. پسرهابیش از دخترها پرخاشگری بدنی و لفظی دارند. از سال دوم زندگی این تفاوت ها آشکار می شود. براساس مطالعات مشاهده ای در مورد کودکان نوپای بین سنین 1 تا 2 سال تفاوت های جنسیتی از لحاظ تعداد پرخاشگری بعد از 18 ماهگی ظاهر می شود و قبل از آن اثری از آن نیست. پسرها به خصوص وقتی که به آنان حمله می شود یا کسی مزاحم کارهایشان می شود تلافی می کنند. در یک مطالعه مشاهده ای در مورد کودکان پیش از مدرسه پسرها فقط اندکی بیش از دخترها مورد حمله قرار گرفتند، ولی دو برابر دخترها تلافی کردند. شاید این که پسربچه بالقوه پرخاشگر است یا می تواند آن را بیاموزد علتی فیزیولوژیک داشته باشد. برای مثال پسران 1 تا 3 ساله در کلاس های پیش از دبستان از طرف بزرگسالان و همسالان بیش از دخترها به خاطر پرخاشگری مورد توجه قرار گرفتند. این توجه گاهی مثبت بود ( لبخند زدن، ملحق شدن به بازی کودکان) و گاهی تا حدودی منفی ( متوقف کردن کودک یا سر کودک را با چیزی گرم کردن). توجه نشان دادن به رفتار کودک، به هر نحوی که باشد، بیش از بی توجهی به آن باعث تشویق رفتار می شود.
الگوی خانواده و پرخاشگری
والدین کودکان به شدت پرخاشگر غالباً به هنگام اعمال قواعد و معیارها خشونت دارند و پرخاشگرند. یکی از پیچیده ترین و جامع ترین روش هایی که برای درک پرخاشگری در خانواده به کار رفته تحقیق «جرالد پاترسون» و همکارانش در مرکز یادگیری اجتماعی «شهر اورگون» بوده است. آنان برای مطالعه الگوهای کنش متقابل خانوادگی در خانه و مدرسه و ارتباط آن با مشکلات رفتاری کودکان مشاهدات مستقیمی انجام داده اند. افراد مورد مطالعه از خانواده هایی بودند که به دلیل مشکلات رفتاری مثل پرخاشگری، دزدی و سایر رفتارهای ضداجتماعی فرزند یا فرزندانشان به درمانگاه رجوع کرده بودند. وقتی که واکنش خشونت آمیزی بروز می کند سایر اعضای خانواده کاری می کنند که باعث دامن زدن به رفتار پرخاشگرانه می شوند. برای مثال، برادری بر سر خواهرش فریاد می زند، خواهر بر سر او فریاد می زند و ناسزایی به او می گوید. در این موقع برادرش او را کتک می زند و این ماجرا ادامه می یابد. تمام این ها نشان می دهد که والدین می توانند در پاداش دادن و تنبیه کردن فرزندانشان رفتار با ثباتی داشته باشند و با استفاده از راه های مؤثر بدون این که با تنبیه شدید همراه باشد پرخاشگری کودکان را کنترل کنند و بازآموزی کودکان در دورانی نسبتاً کوتاه میسراست. در آخر باید گفت تلویزیون نیز منبع دیگری است که کودکان به خصوص پسرها از طریق آن رفتار پرخاشگرانه را می آموزند.به طور مثال: خشونت از ارزش های آمریکایی تلقی می شود، پرخاشگری به عنوان یکی از وسایل رسیدن به هدف تشویق می شود. در برنامه های تلویزیونی که یکی از وسایل انتقال چنین ارزش های اجتماعی به کودکان است، به طور متوسط در هر ساعت پنج یا شش بار خشونت بدنی نمایش داده می شود، رفتار پرخاشگرانه شخصیت های تلویزیونی غالباً تقویت می شود: قهرمان این برنامه ها به همان اندازه پرخاشگرند که ضد قهرمان ها. در مطالعه ای کودکان چهار ساله به هنگام بازی آزاد در مهدکودک به مدت سه هفته مورد مشاهده قرار گرفتند و از لحاظ رفتار پرخاشگرانه به دو گروه بالای متوسط و زیر متوسط طبقه بندی شدند. سپس در طول چهار هفته بعد، کودکان به گروه هایی تقسیم شدند که در مهدکودک به مدت تقریباً نیم ساعت برنامه پرخاشگرانه مثل «بت من» و «سوپرمن» یا فیلم های معمولی و یا برنامه های جامعه پسند می دیدند. کودکانی که از اول از لحاظ پرخاشگری در حد بالای متوسط بودند در مدت بازی آزاد و بعد از دیدن برنامه پرخاشگرانه، از خود پرخاشگری بیشتری نشان دادند تا کودکان مشابهی که برنامه های معمولی را دیده بودند. دو گروه از کودکانی که از لحاظ پرخاشگری زیر متوسط بودند و هر کدام یکی از این برنامه ها را دیده بودند واکنششان با هم فرقی نداشت. این الگوهای رفتاری تا دو هفته بعد از پایان گرفتن تماشای این برنامه ها هم چنان ادامه داشت. کودکانی که مستعد پرخاشگری هستند با دیدن خشونت از تلویزیون پرخاشگرتر می شوند.
رفتار پرخاشگرانه رایج:
• فحاشی به شما، یا به برادر و خواهر، یا فریاد و جیق زدن؛
• به کسی عنوان زشت دادن و یا او را تحقیرکردن؛
• زور فیزیکی علیه دیگران بکار بردن: بعنوان مثال، هل دادن، تنه زدن، با آرنج به کسی زدن یا به کسی پشت پا دادن؛
• تهدید به استفاده از زور فیزیکی؛
• نادیده گرفتن شما ویا با سکوت به شما برخورد کردن؛
• کسی را نسبت به موضوع حساسی اذیت کردن – یک خصوصیت فیزیکی و یا موضوع خانوادگی؛ یا
• به حرمت خصوصی کسی تعرض کردن – سر زذه به اتاق کسی رفتن، دفتر خاطرات خصوصی کسی را خواندن و یا به عمد بیش از حد به کسی نزدیک ایستادن.
هر چند این گونه رفتارها بسیار رایج هستند، ولی اگر احساس کردید که وضعیت برایتان بیش از آنی غیرقابل تحمل شده است که بتوانید از پس آن برآیید در آنصورت باید سعی کنید کمک کسی را جویا شوید.
رفتارهای بیش از حد پرخاشگرانه
رفتارهای بیش از حد پرخاشگرانه رفتارهایی هستند که می توانند به فرزند تان، خود شما و یا افراد دیگر صدمه بزنند.
رفتار بیش از حد پرخاشگرانه شامل اینها می شود:
• صدمه فیزیکی به دیگران زدن، استفاده از توانایی فیزیکی، قد و یا ساخت فیزیکی برای غالب شدن به دیگران و یا آزار دادن آنها؛
• اذیت کردن خواهران و برادران، هم کلاسی ها، و/یا خود شما – منجمله استفاده از شماتت، تهدید و ارعاب دیگران برای اینکه از او حساب ببرند؛
• پخش شایعات صدمه زننده درباره دیگران؛
• به عمد یک حیوان زنده کوچک یا حیوان اهلی را کشتن و مُثله کردن؛
• دزدیدن و یا تخریب اموال عمومی؛
• صدمه زدن به خود از طریق زخمی کردن خود، خودآزاری و یا مبادرت به خودکشی؛
• سوء استفاده جنسی از کودک دیگری.
در این شرایط جدی، و یا وقتی که رفتار پرخاشگرانه رایج برایتان بیش از حد غیرقابل تحمل می شود، شما باید سعی کنید در اسرع وقت کمک بیابید نه فقط از طرف دوستان و خانواده تان بلکه همینطور از طرف محیط اجتماعی پیرامون تان .برخی مواقع مشکل است که قبول کرد مشکلی وجود دارد. ممکن است وقتی که احساس می کنید رفتار فرزند تان تهدید کننده است وسوسه شوید که آن را انکار کنید به این امید که آن رفتار تمام شود و یا ممکن است امیدوار باشید که با بزرگ شدن فرزند تان این دوره را پشت سرخواهد گذاشت. برسمیت شناختن اینکه مشکلی وجود دارد، قدم اول برای این است که تصمیم بگیرید دیگر نمی خواهید با آن کنار بیاید. بیاد داشته باشید که شما آنچه برای فرزند تان خوب است را می خواهید: از اینرو لازم نیست که احساس گناه بکنید. فشار روزانه پدر یا مادر بودن ممکن است باعث تضعیف روحیه شود و جسارت زیادی می خواهد که کسی بتواند از وضعیت موجود فاصله بگیرد و مسائل را بشکل متفاوتی انجام دهد. اگر شما مورد خشونت خانگی توسط همسر خود بوده اید، ممکن است به شما حس دشواری دست دهد وقتی که فرزند تان نسبت به شما عصبانی می شود و یا با دیگران دعوا می کند.
وقتی که پرخاشگری به خشونت تبدیل می شود
وقتی که شما بعلت پرخاشگری فرزند بزرگتر مجروح شوید و یا دیگر احساس امنیت در خانه تان نکنید در آنصورت مهم است که خشونت متوقف شود. مهم است که سعی کنید از کمک افراد خارج از خانواده برخوردار شوید و به تنهایی نخواهید از پس این مشکلات برآیید. اگر شما هر گونه مسئله حقوقی دارید درانصورت با وکیل تماس بگیرید. اگر فرزند بزرگتر و یا بالغی بطور منظم علیه شما دست به خشونت می زند در آنصورت باید با پلیس و اداره خدمات اجتماعی (Social Services) تماس بگیرید.
از کجا می توانید برای فرزند تان کمک بگیرید ؟
به کسانی که اعتماد دارید صحبت کنید
وقتی که احساس راحتی می کنید با دوستی که نظرش برایتان مهم است درباره نگرانی های تان صحبت کنید و یا با کسی که وضعیت مشابهی را از سر گذرانده حرف بزنید. سعی کنید که دیگران را در حمایت از نقش تان بعنوان پدر و یا مادر درگیر کنید – بعنوان مثال سایر اولیایی که می شناید و یا گروه های محلی پدر و مادرهایی که کتابخانه محل تان می تواند به شما در تماس با آنها کمک کند.
تغییر رفتار پرخاشگرانه
چگونه با کشمکش ها و نگرانی های کودک باید درگیر شد ؟
اینکه به فرزند خود کمک کنید چگونه با کشمکش ها و دلواپسی های خود طرف شود یکی از مهترین قابلیت هایی است که به عنوان پدر یا مادر به فرزند خود می توانید منتقل کنید. با نشان دادن نمونه به آنها کمک کنید، از طریق اعمال خودتان به آنها نشان دهید که چگونه به شکل سازنده می توان با کشمکش های خود طرف شد بدون آنکه به کسی لطمه زد. به آنها نشان بدهید که خوب است دراین باره صحبت کرد و اگر لازم به کمک کسی بود آن را طلب کرد.


خشونت راه حل نیست
خشونت راه حل رفع کشمکش ها، حس سرخوردگی و عصبانیت نیست: افراد دیگر صدمه می بینند. اگر شما کودک خود را کتک بزنید این کار به آنها این تصور را می دهد که آنها هم می توانند همین کار را نسبت به کسان دیگری انجام بدهند که دوست شان دارند. آنها در معرض تصورات متناقض و سردرگمی در دوره رشدشان به سن بلوغ قرار خواهند گرفت. بعلاوه، کتک زدن و یا سیلی زدن یک کودک شیطان به او یاد نمی دهد که چه کاری را غلط انجام داده بود. از اینرو این کار باعث نمی شود که رفتار غلط او متوقف شود و یا دیگر تکرار نشود. تنبیه فیزیکی خطرناک است؛ این کار می تواند به صدمه دائمی منجر شود. در برخی کشورها این کار غیرقانونی است. یک سیلی آرام می تواند به یک تودهنی محکم منجر شود. دست آخر فرزند شما عصبانی و دردمند است و نمی تواند بفهمد که چگونه باید کار درست را انجام دهد. از همه بدتر، کودکانی که در معرض تنبیه فیزیکی بودند یاد می گیرند که وقتی نسبت به کودکان کوچکتر از خود عصبانی هستند از خشونت استفاده کنند. با دور کردن فرزندان خود از شرایط خشونت آمیز و یا با مانع شدن از اینکه دست به رفتار خشونت آمیز بزنند، شما دارید به آنها یاد می دهید که استفاده از خشونت درست نیست و با هیچ کس نباید به این نحو برخورد کرد.
ضوابط و پاداش
در هر خانه ای باید ضوابطی وجود داشته باشد تا هر عضو خانواده بتواند براحتی با بقیه زندگی کند. ولی این ضوابط و نحوه ای که خانواده شما عمل می کند با رشد فرزندان تان تغییر می کنند. شما می توانید با نوشتن ضوابط و نصب شان در جایی در خانه به فرزندان تان یادآوری کنید. همینطور با لیست کردن نوبت آنها برای کارهایی که قرار است در خانه انجام بدهند می توانید وظایف شان را به آنها یادآوری کنید. همینطور شما می توانید یک سیستم پاداش داشته باشید که متناسب با کارهای خوبی که آنها انجام می دهند بر اساس آن به فرزندان تان پاداش دهید تا به بقیه نشان دهید که چگونه رفتار خوب از طرف شما قدردانی می شود.
کودکان جوان و کشمکش های آنها
کودکان جوان ممکن است بگویند که کسی نیست که با او وقتی مشکلی دارند صحبت کنند. در حقیقت ممکن است موضوع این باشد که آنها نمی دانند وقتی مشکلی دارند آن را چگونه بیان کنند. اگر شما بتوانید درباره کودکانی که در شرایط مشابهی قرار گرفتند با هم کتاب بخوانید در آنصورت می توانید درباره آنچه در داستان رخ داده با هم صحبت کنید – این کار می تواند به شما کمک کند تا دریابید که چه چیزی باعث ناراحتی فرزندتان شده است و یا عامل رفتار دشوار اوست. روش دیگری که کودکان می توانند احساسات خود را بیان کنند از طریق بازی و یا نقاشی های شان است. وقتی شما بتوانید درباره آنچه باعث ناراحتی آنها شده صحبت کنید آنوقت همینطور می توانید درباره رفتار آنها و تاثیری که بر آنها و دیگران داشته هم حرف بزنید.
بجای تنبیه روش دیگری را پیدا کنید
به فرزند خود یاد بدهید چگونه می تواند کمک کند:
• "من مایلم که وقتی دارم با تلفن صحبت می کنم برو یا با اسباب بازی هایت بازی کن یا نقاشی کن"، بجای اینکه بگویید "کتک می زنم اگر دوباره این کار را بکنی".
• نشان بدهید که رفتار فرزندتان را دوست ندارید و نه اینکه خود او بعنوان یک فرد را:
• "اسم کسی را بدگفتن او را ناراحت می کند"، بجای اینکه "تو همیشه بی تربیت هستی".
• بجای تهدید به او اطلاعات بدهید:
• "بهتر است روی کاغد بنویسی تا روی دیوار"، بجای اینکه بگویید "تو را می زنم اگر این کار را دوباره بکنی".
دست به اقدام بزنید و مسائل را رفع کنید:
• "اگرعصبانی هستی برو بیرون توپ ات را شوت کن – نه اینکه شیشه پنجره را بشکنی".
• در این باره صریح باشید که چه چیزی را توقع دارید و یا ترجیح می دهید:
• "ما در این خانواده دوست داریم آدم ها همدیگر را نوازش و بوس کنند و نه اینکه همدیگر را بزنند".
به کودک خود نشان بدهید که چگونه می تواند یک وضعیت را بهتر کند:
• "از دوستان خود معذرت بخواه و به آنها بگو که دفعه بعد طور دیگری رفتار خواهی کرد".
به فرزندتان انتخاب بدهید، بعنوان مثال:
• "تو می توانی از زمین بازی دور شوی و تا ده بشماری و یا اینکه بری پیش معلم ات و بگویی چه اتفاقی افتاده".
• به فرزندتان عواقب رفتارش را توضیح بدهید:
• "اگر من را بزنی ناراحت و عصبانی می شوم، ولی اگر با من درباره آنچه احساس می کنی حرف بزنی آنوفت می توانم به تو کمک کنم".
آنچه بجای تنبیه فیزیکی می توانید انجام دهید
اگر شما فکر می کنید که فرزندتان عامدانه شیطنت می کند در آنصورت اینکه از او امتیاز یا حقی را سلب کنید موثرتر از این است که او را تنبیه فیزیکی بکنید. اگر رفتار بد فرزندتان غیرقابل کنترل به نظر می رسد، در آنصورت ممکن است مناسب باشد که او را از گروه و یا فعالیتی که باعث اختلال در رفتارش شده است جدا کرد و برای مدتی او را به حال خود گذاشت تا آرام بگیرد.
برای شرایط دشوار آماده باشید
کودکان خردسال خوشحال ترند وقتی که سر وقت غذا می خورند و یا می خوابند و یا می توانند بازی های پر سرو صدا انجام بدهند. این دسته از کودکان اگراین نظم زندگی شان به هم بخورد و یا اگر شما آن زمان که باید به آنها برسید مشغول رسیدگی به کس دیگری مانند یک فرد بزرگسال و یا فرزند دیگری بشوید، وضعیت برایشان دشوار می شود. آنها را برای این تغییرات در روال زندگی شان آماده کنید و یا آنها را نسبت به وضعیت جدید راهنمایی کرده و حمایت کنید. با از قبل گفتن اینکه در طول روز و یا طی چند ساعت آتی چه چیزی ممکن است رخ دهد به آنها فرصت بدهید که خودشان را نسبت به وضعیت جدید آماده کنند. ممکن است دریابید که تکرار چند باره این موضوع برای کودک تان مفید است.
محکم و منصف باشید
وقتی که با وضعیتی مواجه هستید که رفتار بد بطور منظم رخ می دهد و ضوابطی که تعیین کردید نقض می شوند در آنصورت سعی کنید که هم محکم و هم منصف باشید. در وهله اول، به خودتان فرصت بدهید فکر کنید که آیا موضوع به اندازه کافی مهم است و واقعا لازم است شما درباره آن کاری بکنید. رفتار فکر شده شما نمونه ای خواهد شد برای فرزندتان که یاد بگیرد چگونه باید در شرایط دشوار رفتار کرده و خودشان را کنترل کنند.




اگر شما نگران یک عکس العمل خشونت آمیز هستید
اگر شما تصمیم گرفتید که با فرزند بزرگتر و یا نوجوان تان درباره موضوعی برخورد کنید و نگران این هستید که عکس العمل او ممکن است خشونت آمیز باشد در آنصورت این روال را دنبال کنید:
• اول، به خودتان فرصت بدهید که آرام بگیرید و درباره آنچه می خواهید انجام داده و یا بگویید فکر کنید؛
• بعد به فرزندتان بگویید که می خواهید با او درباره موضوعی صحبت کنید؛ و
• یک وقتی را برای این موضوع تعیین کنید، شاید صبح روز بعد.
اگر خود شما بتوانید درباره موضوع به آرامی صحبت کنید، فرزندتان هم ممکن است با عکس العمل کمتر خشن تری با شما برخورد کند. این وضعیت باعث خواهد شد که شما از گفتن چیزی اجتناب کنید که در اوج عصبانیت ممکن است بگویید و بعدا از گفتن آن پشیمان شوید. وقتی فرصت آن رسید به فرزند خود بگویید که شما درباره آنچه او انجام داده چه احساسی دارید و بعد به او هم فرصت بدهید که درباره احساس اش به شما توضیح بدهد.به فرزندتان درباره روش هایی که می تواند، با کمک شما، سعی کند رفتارش را بهتر کند صحبت کنید تا او بداند چه رفتاری از نظر شما و سایر کسانی که پیرامون او هستند قابل قبول خواهد شد. شما ممکن است دریابید که می توانید با فرزندتان به یک توافق برسید که هر چند حالت ایده آل نیست ولی می توانید با آن کنار بیاید و از نظر فرزندتان هم قابل قبول باشد. با فرزندتان درباره این هم صحبت کنید که اگر نتوانید با هم به توافق برسید و یا اگر آنچه توافق شده نقض شود چه عواقبی برای او خواهد داشت. اگر تصمیم گرفتید که فرزندتان را تنبیه کنید در آنصورت آن را بیش از حد سخت نکنید. آن را متناسب با رفتار تعیین کنید. شما ممکن است تصمیم بگیرید که فرزندتان باید در خانه بماند و یا امتیاز و حقی از او باید سلب شود. کتک زدن و داد زدن سر فرزندتان به احتمال زیاد غیرموثر است. اگر شما نشان دهید که این روشی است که بزرگسالان با عصبانیت و سرخوردگی خود برخورد می کنند در آنصورت فرزند شما ممکن است فکر کند که این قابل قبول است که او هم با پرخاشگری نسبت به شرایطی که او را ناراحت می کنند عمل کند. فرزند شما ممکن است بیش از آنچه شما فکر می کنید ترسیده باشد وقتی که شما عصبانی هستید و یا از صحبت کردن با او خودداری می کنید. اگر شما احساس می کنید که با این اقدامات به جایی نمی رسید در آنصورت باید سعی کنید جویای کمک شوید.
اگر فرزندان تان در شرایط خشونت آمیز بزرگ شده اند
اگر فرزندان تان شاهد خشونت در خانه بودند یا آن را تجربه کردند، این وضعیت به این معنا نیست که آنها بطور اجتناب ناپذیری خودشان پرخاشگرانه رفتار خواهند کرد و یا وقتی بزرگ شوند افرادی خشن خواهند شد.برخی از آنها ممکن است خشونت آمیز برخورد کنند، حال آنکه برخی دیگر ممکن است عامدانه هر گونه رفتار خشونت آمیزی را رد کنند، و برخی دیگر ممکن است در ابراز رفتارشان بیش از حد در خود فرو بروند. "لوده بازی" و یا رفتار دشوار داشتن در این شرایط اتفاقا یک عکس العمل طبیعی در مقابل وضعیت غیرعادی و خطرناک است.
برای حفظ احترام بنفس شان به آنها کمک کنید
فرصت هایی را پیدا کنید که از طریق آن بتوانید به فرزندتان تصویر جدیدی از آنچه شخصیت او باید باشد، بدهید:
"وقتی که از آن دیوار بالا رفتی، کار شجاعانه و حساب شده ای بود."
• فرزندتان را در وضعیت جدیدی قرار دهید وقتی که او خودش را متفاوت از آن می بینید:
• "واقعا ممنون می شوم اگر به من کمک کنی که خرید خانه را سرجایش بگداریم."
• اجازه بدهید که فرزندتان وقتی که با افتخار درباره او صحبت می کنید آن را بشنود:
• "او واقعا به بچه های دیگر کمک می کند تا جمع کردن را یاد بگیرند."
• هیچوقت فرزندتان را با کسی که بقیه را اذیت می کند مقایسه نکنید فقط به خود رفتار بد بچسبید:
• "هیچکدام از ما دوست نداریم کسی را بزنیم. ما درباره احساسات مان با هم صحبت می کنیم و سعی می کنیم مشکلات را رفع کنیم."
• خصوصیات خوب آنها و آنچه درباره آنها دوست دارید را برجسته کنید:
• درباره گذشته و حال با آنها صحبت کنید.
خاطرات و لحظات ویژه را برای بازگو کردن آنها بیاد داشته باشید:
• "من یادم می آید که دیروز ... "
گذشته را از حال و آینده جدا کنید
• "وقتی که ما آنجا زندگی می کردیم آن اتفاق افتاد و به همین دلیل هم چون آن را دوست نداشتیم آنجا را ترک کردیم. آنچه که حالا می کنیم این است که به یکدیگر کمک کنیم. اگر برایمان متکا بیاوری می توانیم با هم کتاب بخوانیم."
منتظر فرصت بگردید برای اینکه بتوانید از این ایده ها استفاده کنید. بهترین مکالمه وقتی رخ می دهد که دارید کار دیگری را انجام می دهید – مثل وقتی که دارید لباس ها را می شورید، یا ظرف ها را خشک می کنید، یا در ماشین نشسته اید و یا دارید ورزش می کنید. با فرزندان تان درباره آنچه که خودتان احساس می کنید و همینطور احساسی که درباره آنچه رخ داده دارید صادق باشید.




منابع :
1- اکبری ، ابوالقاسم ، مشکلات نوجوانان و جوانان ، چاپ دوم نشر ساوالان ، تهران ، سال 1381
2- نلسون ، ریتاولکس ، الن سی ، ایزارائل : اختلالات رفتاری کودکان
3- محمد تقی منشی طوسی ، چاپ چهارم ، انتشارات آستان قدس رضوی مشهد ، سال 1369
4- نوابی نژاد ، شکوه : رفتارهای بهنجار و نابهنجار کودکان و راههای پیشگیری و درمان، انتشارات انجمن اولیاء و مربیان 1372

کلمات کلیدی:












مشخصات آگهی

قابلیت صندوق پبام و ارتباط با کاربران برای آگهی های رایگان غیر فعال می باشد.

ارسال آگهی برای دوستان عنوان ایمیل: ایمیل: جهت اطمینان؛ آدرس ip شما نیز، ارسال می‌شود.

همه آگهی‌های این شخص

جستجوی مرتبط

ccna - فارکس - فتوشاپ - سیسکو - ccnp - موبایل - آموزش PHP - linux - server - مدرس - کار در منزل - آموزش زبان - اموزش - مدرک - زبان - sql - vb.net - forex - GIS - آموزش طراحی وب - آموزش فلش - آموزش لینوکس - ps2 - ثبت شرکت - سی دی - مانیتور - کارت گرافیک - آموزش اتوکد - Warning: strpos() [function.strpos]: Empty delimiter in /home/peykrooz/public_html/templates_compile/ozone_fa/%%C8^C84^C842EA2B%%ads_show.tpl.php on line 357 Warning: strpos() [function.strpos]: Empty delimiter in /home/peykrooz/public_html/templates_compile/ozone_fa/%%C8^C84^C842EA2B%%ads_show.tpl.php on line 358 جستجوهای مشابه : -سرگرمي براي کودکان-جدول و سرگرمی کودکان-سرگرمی برای کودکان