بازار کار ::استخدام
ماده ۳۴ – کلیه دریافتهاى قانونى که کارگر به اعتبار قرارداد کار اعم از مزد یا حقوق، کمک عائله مندى، هزینه هاى مسکن، خواربار، ایاب و ذهاب، مزایاى غیر نقدى، پاداش افزایش تولید، سود سالانه و نظایر آنها دریافت مى نماید را حق السعى مى نامند.
ماده ۳۵ – مزد عبارت است از وجوه نقدى یا غیر نقدى و یا مجموع آنها که در مقابل انحام کار به کارگر پرداخت مى شود.
تبصره ۱ – چنانچه مزد با ساعات انجام کار مرتبط باشد، مزد ساعتی و در صورتیکه براساس میزان انجام کار و یا محصول تولید شده باشد، کارمزد و چنانچه بر اساس محصول تولید شده و یا میزان انجام کار در زمان معین باشد، کارمزد ساعتى، نامیده میشود.
تبصره ۲ – ضوابط و مزایاى مربوط به مزد ساعتى، کارمزد ساعتی و کارمزد و مشاغل قابل شمول موضوع این ماده که با پیشنهاد شورایعالى کار به تصویب وزیر کار و امور اجتماعى خواهد رسید تعیین مى گردد. حداکثر ساعات کار موضوع ماده فوق نباید از حداکثر ساعت قانونى کار تجاوز نماید.
ماده ۳۶ – مزد ثابت، عبارت است از مجموع مزد شغل و مزایاى ثابت پرداختى به تبع شغل.
تبصره ۱- در کارگاههایى که داراى طرح طبقه بندى و ارزیابى مشاغل نیستند منظور از مزایاى ثابت پرداختى به تبع شغل، مزایایى است که برحسب ماهیت شغل یا محیط کار و براى ترمیم مزد در ساعات عادى کار پرداخت مى گردد از قبیل مزایاى سختى کار، مزایاى سرپرستى، فوق العاده شغل و غیره.
تبصره ۲ – در کارگاههایى که طرح طبقه بندى مشاغل به مرحله اجرا درآمده است مزد گروه و پایه، مزد مبنا را تشکیل مى دهد.
تبصره ۳ – مزایاى رفاهى و انگیزه اى از قبیل کمک هزینه مسکن، خواربار و کمک عائله مندى ، پاداش افزایش تولید و سود سالانه جزو مزد ثابت و مزد مبنا محسوب نمى شود.
ماده ۳۷ – مزد باید در فواصل زمانى مرتب و در روز غیر تعطیل و ضمن ساعات کار به وجه نقد رایج کشور یا با تراضى طرفین به وسیله چک عهده بانک و با رعایت
شرایط ذیل پرداخت شود:
الف – چنانچه براساس قرارداد یا عرف کارگاه، مبلغ مزد به صورت روزانه یا ساعتى تعیین شده باشد، پرداخت آن باید پس از محاسبه در پایان روز یا هفته یا پانزده روز یکبار به نسبت ساعات کار و یا روزهاى کارکرد صورت گیرد.
ب – در صورتیکه براساس قرارداد یا عرف کارگاه، پرداخت مزد به صورت ماهانه باشد، این پرداخت باید در آخر ماه صورت گیرد. در این حالت مزد مذکور حقوق نامیده مى شود.
تبصره – در ماههاى سى و یک روزه مزایا و حقوق باید براساس سى و یک روز محاسبه و به کارگر پرداخت شود.
ماده ۳۸- براى انجام کار مساوى که در
شرایط مساوى در یک کارگاه انجام مى گیرد باید به زن و مرد مزد مساوى پرداخت شود. تبعیض در تعیین میزان مزد براساس سن، جنس، نژاد و قومیت و اعتقادات سیاسى و مذهبى ممنوع است.
ماده ۳۹ – مزد و مزایاى کارگرانى که به صورت نیمه وقت و یا کمتر از ساعات قانونى تعیین شده به کار اشتغال دارند به نسبت ساعات کار انجام یافته محاسبه و پرداخت مى شود.
ماده ۴۰ – در مواردى که با توافق طرفین قسمتى از مزد به صورت غیر نقدى پرداخت مى شود، باید ارزش نقدى تعیین شده براى اینگونه پرداختها منصفانه و معقول باشد.
ماده ۴۱ - شورایعالى کار همه ساله موظف است، میزان حداقل مزد کارگران را براى نقاط مختلف کشور و یا صنایع مختلف با توجه به معیارهاى ذیل تعیین نماید:
۱- حداقل مزد کارگران با توجه به درصد تورمى که از طرف بانک مرکزى جمهورى اسلامى ایران اعلام مى شود.
۲- حداقل مزد بدون آنکه مشخصات جسمى و روحى کارگران و ویژگیهاى کار محول شده را مورد توجه قرار دهد باید به اندازه اى باشد تا زندگى یک خانواده، که تعداد متوسط آن توسط مراجع رسمى اعلام مى شود را تأمین نماید.
تبصره – کارفرمایان موظفند که در ازاى انجام کار در ساعات تعیین شده قانونى به هیچ کارگری کمتر از حداقل مزد تعیید شده جدید پرداخت ننماید و در صورت تخلف، ضامن تأدیه مابه التفاوت مزد پرداخت شده و حداقل مزد جدید مى باشند.
ماده ۴۲ - حداقل مزد موضوع ماده ۴۱ این
قانون منحصراً باید به صورت نقدى پرداخت شود. پرداختهاى غیر نقدى به هر صورت که در قراردادها پیش بینى مى شود به عنوان پرداختى تلقى مى شود که اضافه بر حداقل مزد است.
ماده ۴۳ – کارگران کارمزد براى روزهاى جمعه و تعطیلات رسمى و مرخصى، استحقاق دریافت مزد را دارند و مأخذ محاسبه میانگین کارمزد آنها در روزهاى کارکرد آخرین ماه کار آنهاست. مبلغ پرداختى در هر حال نباید کمتر از حداقل مزد قانونى باشد.
ماده ۴۴ – چنانچه کارگر به کارفرماى خود مدیون باشد در قبال این دیون وى، تنها مى توان مازاد بر حداقل مزد را به موجب حکم دادگاه برداشت نمود. در هر حال این مبلغ نباید از یک چهارم کل مزد کارگر بیشتر باشد.
تبصره – نفقه و کسوره افراد واجب النفقه کارگر از قاعده مستثنى و تابع مقررات
قانون مدنى مى باشد.
ماده ۴۵ – کارفرما فقط در موارد ذیل مى تواند از مزد کارگر برداشت نماید:
الف – موردى که
قانون صراحتاً اجازه داده باشد.
ب – هنگامى که کارفرما به عنوان مساعده وجهى به کارگر داده باشد.
ج – اقساط وامهایى که کارفرما به کارگر داده است طبق ضوابط مربوطه.
د – چنانچه در اثر اشتباه محاسبه مبلغى اضافه پرداخت شده باشد.
ه – مال الاجاره خانه سازمانى (که میزان آن با توافق طرفین تعیین گردیده است) در صورتیکه اجاره اى باشد با توافق طرفین تعیین مى گردد.
و- وجوهى که پرداخت آن از طرف کارگر براى خرید اجناس ضرورى از شرکت تعاونى مصرف همان کارگاه تعهد شده است.
تبصره – هنگام دریافت وام مذکور در بند ج با توافق طرفین تعیین گردیده است در صورتیکه اجاره اى باشد با توافق طرفین باید میزان پرداختى تعیین گردد.
ماده ۴۶ – به کارگرانى که به موجب قرارداد یا موافقت بعدى به مأموریتهاى خارج از محل خدمت اعزام مى شوند فوق العاده مأموریت تعلق مى گیرد این فوق العاده نباید کمتر از مزد ثابت یا مزد مبناى روزانه کارگران باشد. همچنین کارفرما مکلف است وسیله یا هزینه رفت و برگشت آنها را تأمین نماید.
تبصره – مأموریت به موردى اطلاق مى شود که کارگر براى انجام کار حداقل ۵۰ کیلومتر از محل کارگاه اصلى دور شود و یا ناگزیر باشد حداقل یک شب در محل ماموریت توقف نماید.
ماده ۴۷ – به منظور ایجاد انگیزه براى تولید بیشتر و کیفیت بهتر و تقلیل ضایعات و افزایش علاقمندى و بالابردن سطح درآمد کارگران، طرفین، قرارداد دریافت و پرداخت پاداش افزایش تولید را مطابق آئین نامه اى که به تصویب وزیر کار و امور اجتماعى تعیین مى شود منعقد مى نمایند.
ماده ۴۸ – به منظور جلوگیرى از بهره کشى از کار دیگرى وزارت کار و امور اجتماعى موظف است نظام ارزیابى و طبقه بندى مشاغل را با استفاده از استاندارد مشاغل و عرف مشاغل کارگرى در کشور تهیه نماید و به مرحله اجرا درآورد.
ماده ۴۹ – به منظور استقرار مناسبات صحیح کارگاه با بازار کار در زمینه مزد و مشخص بودن شرح وظایف و دامنه مسئولیت مشاغل مختلف در کارگاه، کارفرمایان مشمول این
قانون موظفند با همکاری کمیته طبقه بندى مشاغل کارگاه و یا موسسات ذیصلاح، طرح طبقه بندى مشاغل را تهیه کنند و پس از تایید وزارت کار و امور اجتماعى به مرحله اجرا درآورند.
تبصره ۱ – وزارت کار و امور اجتماعى دستورالعمل و آئین نامه هاى اجرایى طرح ارزیابى مشاغل کارگاههاى مشمول این ماده را که ناظر به تعداد کارگران و تاریخ اجراى طرح است تعیین و اعلام خواهد کرد.
تبصره ۲ – صلاحیت موسسات و افرادی که به تهیه طرحهای طبقه بندی مشاغل در کارگاهها مى پردازند باید مورد تأیید وزارت کار و امور اجتماعى باشد.
تبصره ۳ – اختلافات ناشى از اجراى طرح طبقه بندى مشاغل با نظر وزارت کار و امور اجتماعى در هیات حل اختلاف قابل رسیدگی است.
ماده ۵۰ – چنانچه کارفرمایان مشمول این
قانون در مهلت هاى تعیین شده از طرف وزارت کار و امور اجتماعى مشاغل کارگاههاى خود را ارزیابى نکرده باشند وزارت کار و امور اجتماعى، انجام این امر رابه یکى از دفاتر موسسات مشاور فنى ارزیابى مشاغل و یا اشخاص صاحب صلاحیت (موضوع تبصره ۲ ماده ۴۹) واگذار خواهد کرد.
تبصره – کارفرما علاوه بر پرداخت هزینه هاى مربوط به این امر مکلف به پرداخت جریمه اى معادل ۵۰% هزینه هاى مشاوره بحساب درآمد عمومى کشور نزد خزانه دارى کل است. از تاریخى که توسط وزارت کار و امور اجتماعى تعیین مى شود کارفرما باید مابه التفاوت احتمالى مزد ناشى از اجرای طرح ارزیابى مشاغل را بپردازد.
مبحث دوم
مدت
ماده ۵۱ – ساعت کار در این
قانون مدت زمانى است که کارگر نیرو یا وقت خود را به منظور انجام کار در اختیار کارفرما قرار مى دهد. به غیر از مواردى که در این
قانون مستثنى شده است ساعات کار کارگران در شبانه روز نباید از ۸ ساعت تجاوز نماید.
تبصره ۱ – کارفرما با توافق کارگران، نماینده یا نمایندگان قانونى آنان مى تواند ساعات کار را در بعضى از روزهاى هفته کمتر از میزان مقرر و در دیگر روزها اضافه براین میزان تعیین کند به شرط آنکه مجموع ساعات کار هر هفته از ۴۴ ساعت تجاوز نکند.
تبصره ۲ – در کارهاى کشاورزى کافرما مى تواند با توافق کارگران نماینده یا نمایندگان قانونى آنان ساعات کار در شبانه روز با توجه به کار، عرف و فصول مختلف تنظیم نماید.
ماده ۵۲ – در کارهاى سخت و زیان آو و زیرزمینى، ساعات کار نباید از شش ساعت در روز و ۳۶ ساعت در هفته تجاوز نماید.
تبصره – کارهاى سخت و زیان آور و زیرزمینى به موجب آئین نامه اى خواهد بود که توسط شورایعالى حفاظت فنى و بهداشت کار و شورایعالى کار تهیه و به تصویب وزراى کار و امور اجتماعى و بهداشت، درمان و آموزش پزشکى خواهد رسید.
ماده ۵۳- کار روز کارهایى است که زمان انجام آن از ساعت ۶ بامداد تا ۲۲ مى باشد و کار شب کارهایى است که زمان انجام آن بین ۲۲ تا ۶ بامداد قرار دارد.
کار مختلط نیز کارهایى است که بخشى از ساعات انجام آن در روز و قسمتى از آن در شب واقع مى شود.
در کارهاى مختلط، ساعاتى که جزء کار شب محسوب مى شود کارگر از فوق العاده موضوع ماده ۵۸ این
قانون استفاده مى نماید.
ماده ۵۴ – کار متناوب کارى است که نوعاً در ساعات متوالى انجام نمى یابد، بلکه در ساعات معینى از شبانه روز صورت مى گیرد.
تبصره – فواصل تناوب کار در اختیار کارگر است و حضور او در کارگاه الزامى نیست. در کارهاى متناوب، ساعات کار و فواصل تناوب و نیز کار اضافى نباید از هنگام شروع تا خاتمه جمعا از ۱۵ ساعت در شبانه روز بیشتر باشد.
ساعت شروع و خاتمه کار و فواصل تناوب با توافق طرفین و نوع کار و عرف کارگاه تعیین مى گردد.
ماده ۵۵ – کار نوبتى عبارت است از کارى که در طول ماه گردش دارد، به نحوى که نوبتهاى آن در صبح یا عصر یا شب واقع مى شود.
ماده ۵۶ – کارگرى که در طول ماه به طور نوبتى کار مى کند و نوبتهاى کار وى در صبح و عصر واقع مى شود ۱۰% و چنانچه نوبتها در صبح و عصر و شب قرار گیرد، ۱۵% و در صورتیکه نوبتها به صبح و شب و یا عصر و شب بیفتد ۲۲.۵% علاوه بر مزد به عنوان فوق العاده نوبت کارى دریافت خواهد کرد.
ماده ۵۷ – در کار نوبتى ممکن است ساعات کار از ۸ ساعت در شبانه روز چهل و چهار ساعت در هفته تجاوز نماید، لکن جمع ساعات کار در چهار هفته متوالى نباید از ۱۷۶ ساعت تجاوز کند.
ماده ۵۸ – براى هر ساعت کار در شب تنها به کارگران غیر نوبتی ۳۵% اضافه بر مزد ساعت کار عادى تعلق مى گیرد.
ماده ۵۹ – در
شرایط عادى ارجاع کار اضافى به کارگر با
شرایط ذیل مجاز است:
الف – موافقت کارگر
ب – پرداخت ۴۰% اضافه بر مزد هر ساعت کار عادى
تبصره – ساعات کار اضافى ارجاعى به کارگران نباید از ۴ ساعت در روز تجاوز نماید (مگر در موارد استثنائى با توافق طرفین).
ماده ۶۰ – ارجاع کار اضافى با تشخیص کارفرما به شرط پرداخت اضافه کار (موضوع بند ب ماده ۵۹) و براى مدتى که جهت مقابله با اوضاع و احوال ذیل ضرورت دارد مجاز است و حداکثر اضافه کارى موضوع این ماده ۸ ساعت در روز خواهد بود (مگر در موارد استثنایى با توافق طرفین).
الف – جلوگیرى از حوادث قابل پیش بینى و یا ترمیم خسارتى که نتیجه حوادث مذکور است.
ب – اعاده فعالیت کارگاه، در صورتیکه فعالیت مذکور به علت بروز حادثه یا اتفاق طبیعى از قبیل سیل، زلزله و یا اوضاع و احوال غیر قابل پیش بینى دیگر قطع شده باشد.
تبصره ۱ – پس از انجام کار اضافى در موارد فوق، کارفرما مکلف است حداکثر ظرف مدت ۴۸ ساعت، موضوع را به اداره کار و امور اجتماعى اطلاع دهد تا ضرورت کار اضافى و مدت آن تعیین شود.
تبصره ۲ – در صورت عدم تایید ضرورت کار اضافى توسط اداره کار و امور اجتماعى محل، کارفرما مکلف به پرداخت غرامت و خسارت وارده به کارگر خواهد بود.
ماده ۶۱ – ارجاع کار اضافى به کارگرانى که کار شبانه یا کارهاى خطرناک و سخت و زیان آور انجام مى دهند ممنوع است.
مبحث سوم
تعطیلات و مرخصى ها
ماده ۶۲ – روز جمعه، روز تعطیل هفتگى کارگران با استفاده از مزد مى باشد.
تبصره ۱ – در امور مربوط به خدمات عمومى نظیر آب، برق، اتوبوسرانى و یا در کارگاههایى که حسب نوع یا ضرورت کار و یا توافق طرفین، به طور مستمر روز دیگرى براى تعطیل تعیین شود همان روز در حکم روز تعطیل هفتگى خواهد بود و به هر حال تعطیل یک روز معین در هفته اجبارى است.
کارگرانى که به هر عنوان به این ترتیب روزهاى جمعه کار مى کنند، در مقابل عدم استفاده از تعطیل روز جمعه ۴۰% اضافه بر مزد دریافت خواهند کرد.
تبصره ۲ – در صورتیکه روزهاى کار در هفته کمتر از شش روز باشد، مزد روز تعطیل هفتگى کارگر معادل یک ششم مجموع مزد یا حقوق دریافتى وى در روزهاى کار در هفته خواهد بود.
تبصره ۳ – کارگاههایى که با انجام ۵ روز کار در هفته و ۴۴ ساعت کار قانونى کارگرانشان از دو روز تعطیل استفاده مى کنند، مزد هریک از دو روز تعطیل هفتگى برابر با مزد روزانه کارگران خواهد بود.
ماده ۶۳ – علاوه بر تعطیلات رسمى کشور، روز کارگر (۱۱ اردیبهشت) نیز جزء تعطیلات رسمى کارگران به حساب مى آید.
ماده ۶۴ – مرخصى استحقاقى سالانه کارگران با استفاده از مزد و احتساب چهار روز جمعه، جمعاً یکماه است. سایر روزهاى تعطیل جزء ایام مرخصى محسوب نخواهد شد. براى کار کمتر از یکسال مرخصى مزبور به نسبت مدت کار انجام یافته محاسبه مى شود.
ماده ۶۵ – مرخصى سالیانه کارگرانى که به کارهاى سخت و زیان آور اشتغال دارند ۵ هفته مى باشد. استفاده از این مرخصى، حتى الامکان در دو نوبت و در پایان هر شش ماه کار صورت مى گیرد.
ماده ۶۶ – کارگر نمى تواند بیش از ۹ روز از مرخصى سالانه خود را ذخیره کند.
ماده ۶۷ – هر کارگر حق دارد به منظور اداى فریضه حج واجب در تمام مدت کار خویش فقط براى یک نوبت یکماه به عنوان مرخصى استحقاقى یا مرخصى بدون حقوق استفاده نماید.
ماده ۶۸ – میزان مرخصى استحقاقى کارگران فصلى برحسب ماههاى کارکرد تعیین مى شود.
ماده ۶۹ – تاریخ استفاده از مرخصى با توافق کارگر و کارفرما تعیین مى شود در صورت اختلاف بین کارگر و کارفرما نظر اداره کار و امور اجتماعى محل لازم الاجراء است.
تبصره – در مورد کارهاى پیوسته ( زنجیره اى ) و تمامى کارهائیکه همواره حضور حداقل معینى از کارگران در روزهاى کار را اقتضا مى نماید، کارفرما مکلف است جدول زمانى استفاده از مرخصى کارگران را ظرف سه ماه آخر هر سال براى سال بعد تنظیم و پس از تأیید شوراى اسلامى کار یا انجمن صنفى یا نماینده کارگران اعلام نماید.
ماده ۷۰ – مرخصى کمتر از یک روز کار جزء مرخصى استحقاقى منظور مى شود.
ماده ۷۱ – در صورت فسخ یا خاتمه قرارداد کار یا بازنشستگى و از کارافتادگى کلى کارگر و یا تعطیل کارگاه مطالبات مربوط به مدت مرخصى استحقاقى کارگر به وى ودر صورت فوت او به ورثه او پرداخت مى شود.
ماده ۷۲ – نحوه استفاده از مرخصى بدون حقوق کارگران و مدت آن و
شرایط برگشت آنها به کار پس از استفاده از مرخصى با توافق کتبى کارگر یا نماینده قانونى او و کارفرما تعیین خواهد شد.
ماده ۷۳ – کلیه کارگران در موارد ذیل حق برخوردارى از سه روز مرخصى با استفاده از مزد را دارند:
الف – ازدواج دائم
ب – فوت همسر، پئر، مادر و فرزندان
ماده ۷۴ – مدت مرخصى استعلاجى، با تأیید سازمان تامین اجتماعى، جزء سوابق کار و بازنشستگى کارگران محسوب خواهد شد.
مبحث چهارم
شرایط کار زنان
ماده ۷۵ – انجام کارهاى خطرناک، سخت و زیان آور و نیز حمل بار بیشتر از حد مجاز با دست و بدون استفاده از وسایل مکانیکى، براى کارگران زن ممنوع است. دستورالعمل و تعیین نوع و میزان این قبیل موارد با پیشنهاد شورایعالى کار به تصویب وزیر کار و امور اجتماعى خواهد رسید.
ماده ۷۶ – مرخصى باردارى و زایمان کارگران زن جمعاً ۹۰ روز است. حتى الامکان ۴۵ روز از این مرخصى باید پس از زایمان مورد استفاده قرار گیرد. براى زایمان توأمان ۱۴ روز به مدت مرخصى اضافه مى شود.
تبصره ۱ – پس از پایان مرخصى زایمان، کارگر زن به کار سابق خود باز مى گردد و این مدت با تایید سازمان تامین اجتماعى جزء سوابق خدمت وى محسوب مى شود.
تبصره ۲ – حقوق ایام مرخصى زایمان طبق مقررات
قانون تامین اجتماعى پرداخت خواهد شد.
ماده ۷۷ –در مواردى که به تشخیص پزشک سازمان تامین اجتماعى، نوع کار براى کارگر باردار خطرناک یا سخت تشخیص داده شود، کارفرما تا پایان دوره باردارى وى، بدون کسر حق السعى کار مناسبتر و سبکترى به او ارجاع مى نماید.
ماده ۷۸ – در کارگاههایى که داراى کارگر زن هستند کارفرما مکلف است به مادران شیرده تا پایان دوسالگى کودک پس از هر سه ساعت نیم ساعت فرصت شیر دادن بدهد. این فرصت جزء ساعات کار آنان محسوب مى شود و همچنین کارفرما مکلف است متناسب با تعداد کودکان و بادر نظر گرفتن گروه سنى آنها مراکز مربوط به نگهدارى کودکان (از قبیل شیرخوارگاه، مهد کودک و ...) را ایجاد نماید.
تبصره – آئین نامه اجرائى، ضوابط تأسیس و اداره شیرخوارگاه و مهد کودک توسط سازمان بهزیستى کل کشور و تهیه و پس از تصویب وزیر کار و امور اجتماعى به مرحله اجرا گذاشته مى شود.
مبحث پنجم
شرایط کار نوجوانان
ماده ۷۹- به کار گماردن افراد کمتر از ۱۵ سال تمام ممنوع است.
ماده ۸۰ – کارگرى که سنش بین ۱۵ تا ۱۸ سال تمام باشد، کارگر نوجوان نامیده مى شود و در بدو استخدام باید توسط سازمان تامین اجتماعى مورد آزمایشهاى پزشکى قرار گیرد.
ماده ۸۱ – آزمایش هاى پزشکى کارگر نوجوان، حداقل باید سالى یکبار تجدید شود و مدارک مربوط در پرونده استخدامى وى ضبط گردد. پزشک در باره تناسب نوع کار با توانائى کارگر نوجوان اظهار نظر مى کند و چنانچه کار مربوط را نامناسب بداند کارفرما مکلف است در حدود امکانات خود شغل کارگر را تغییر دهد.
ماده ۸۲ – ساعات کار روزانه کارگر نوجوان، نیم ساعت کمتر از ساعات کار معمولى کارگران است. ترتیب استفاده از این امتیاز با توافق کارگر و کارفرما تعیین خواهد شد.
ماده ۸۳ – ارجاع هر نوع کار اضافى و انجام کار در شب و نیز ارجاع کارهاى سخت و زیان آور و خطرناک و حمل بار بادست، بیش از حد مجاز و بدون استفاده از وسایل مکانیکى براى کارگر نوجوان ممنوع است.
ماده ۸۴ – در مشاغل و کارهایى که به علت ماهیت آن یا شرایطى که کار در آن انجام مى شود براى سلامتى یا اخلاق کارآموزان و نوجوانان زیان آور است، حداقل سن کار ۱۸ سال تمام خواهد بود. تشخیص این امر با وزارت کار و امور اجتماعى است.کلمات کلیدی:
مشخصات آگهی
نام و نام خانوادگی :
سعید تقوی
تلفن :
09113232405
ایمیل :
تاریخ انقضا :
۲۵ آبان ۱۲۹۲ ساعت ۱۸ و ۳۳ دقیقه
آدرس :
بازدید :
1515 مرتبه
همه آگهیهای این شخص
درج آگهي رايگان تبليغ رايگان تبليغات رايگان
مشاهده ی آرشیو آگهی های
سعید تقوی
